Of de teksten van de immer vloekende, als-een-klein-kind tierende, mopperende Williamson er wel of niet toe doen, boeit niet meer. Het stadium dat er nog naar zijn punk gedrapeerde voordracht geluisterd wordt, zijn we allang voorbij. Nee, het feit dat dit album hun act in stand houdt, is het feit dat Fearn Williamson weet uit te dagen met verschillende ritmes. Luister maar eens naar het lome ‘Don Draper’ of naar het opgewekte ‘Gina Was’ (waar het bijna op zingen lijkt) .
Daarnaast zijn er de verschillende gastoptredens, die ook weer op dit album ervoor zorgen dat je elk nummer wilt beluisteren. Dat niet elke samenwerking even goed uitpakt, blijkt wel uit ‘No Touch’ met Sue Tompkins (Life Without Buidlings). Het nummer loopt niet vlot: beide stemmen lijken niet op elkaar afgestemd te willen worden. Dan is het reggae uitstapje ‘Flood The Zone’ met stadsgenoot Liam Bailey een heel stuk beter. De gitaarriff werkt wonderwel met de subtiele elektronische klanken en het aparte ritme dat Fearn heeft uitgerold.
Het hoogtepunt is de bijdrage van Aldous Harding op ‘Elitist G.O.A.T.’, waar een elektrische gitaar perfect op de melodie aanhaakt. Hier hoor je ook dat het tweetal afwijkt van hun werkwijze (spoken word over eentonige elektronische loops). Er is ook ruimte voor een rustmoment, waar de bas even alleen het geheel draagt. De door Harding gezongen variatie op het refrein geeft wat extra glans aan het nummer.
Liefhebbers van het eerste uur, die voldoening halen uit hun rauwe en cynische teksten gezongen vanuit hun arbeidersmilieu, komen met het agressieve ‘Bad Santa’ en het volgevloekte ‘Showing The Images’ aan hun trekken. Zij zullen ook de bijdrage van actrice Gwendoline Christie (Game Of Thrones, Wednesday) kunnen waarderen die de meest angstaanjagende lach laat horen op ‘The Good Life’ om het vervolgens in samenzang met Williamson tot een chaotisch einde te schelden.
Sleaford Mods komen op hun dertiende album tot de conclusie dat de wereld die zij achterlieten op UK Grim [2023] er niet beter op geworden is. Op het afsluitende ‘The Unwrap’ lijken ze daarin te berusten. “Got mugged by the old ways/Yeah, I don’t care and I turn the other cheek/ What the fuck are you supposed to do?” Of zij op hun volgende album het wat rustiger aan zullen doen, lijkt er niet op als je de tekst van titelnummer ‘The Demise Of Planet X’ beluistert: “We’re not in agreement/I’ve fucked you off like Little Mix/Because you don’t fuckin’like anyone/ The Demise of Planet Shit”. Een ding is wel duidelijk: met de iets aangepaste formule kunnen zij nog jaren voort.
Tamara Van Esch - Gracie Tamara Van Esch is een Nederlandse singer-songwriter. Tamara ken je...
The Notwist - News From Planet Zombie De Duitse band The Notwist heeft in het verleden bewezen dat vervreemding...