Waar hun vorige plaat wat harder en ruiger uitpakte, slaan Sam Willmett (gitaar/zang) en Tilly Harris (bas/zang) hier een iets andere weg in. De garagepop hoor je nog steeds, en dat herken je aan de knappe riffs van ‘Full Grown Man’, de aanstekelijke chaos van ‘Twirling In The Middle’ en het glam-rock-tintje van ‘Beep Boop Computers’, maar Very Human Features voelt menselijker dan de vorige albums. De titel is dan ook geen toeval.
Het is juist die menselijkheid die het album interessant maakt. Sam en Tilly wisselen moeiteloos van stem en perspectief, alsof ze één brein delen met twee monden. In ‘How To Be A Confidante’ plukken ze een alledaags sociaal gegeven uit de lucht en maken het tegelijk grappig en ontluisterend herkenbaar. En ‘Jealous Boy’ draait de luid-stil-luid structuur in dienst van jaloezie en vergelijking, emoties die je normaal liever wegstopt, maar hier wil je er gewoon op meedeinen.
Hoogtepunt is wellicht ‘Muck (Very Human Features)‘: een sober, folky nummertje met gesproken tekst. Het is het soort track dat je niet verwacht van een band die normaal gesproken vol gas rijdt, en juist daardoor blijft het hangen. Het album sluit af met ‘Appropriate Emotions’ en vertrekt dan weer met een eigenaardig soort hoop, alsof The Bug Club je geruststelt: ja, het is allemaal een beetje vreemd, maar dat is prima.
Niet elk nummer van de dertien tracks is even memorabel, en wie op zoek gaat naar een grote stap voorwaarts zal die niet vinden. Maar Very Human Features toont een band die zelfbewust genoeg is om binnen hun eigen formule te experimenteren zonder er volledig buiten te treden. Dat is moeilijker dan het klinkt.
Jim Keller - End Of The World Jim Keller werkt in projecten met telkens andere muzikanten die hem...
Alan Sparhawk - With Trampled By Turtles Hoe je het verlies van een dierbare het beste kan verwerken, kan niemand je...