Vanaf de openingsklanken van ’The First Song’ wordt meteen duidelijk hoe sterk de sfeerzetting is.
De kenmerkende galm op de gitaren en de breekbare, hoge stem van Ben Bridwell creëren een bijna etherische sound die destijds uniek aanvoelde binnen de indierockscene. Twintig jaar later roept diezelfde sound een nostalgie op die nooit geforceerd klinkt. Nummers als ‘The Funeral’ zijn uitgegroeid tot klassiekers (en grote publiekslievelingen) en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. De opbouw, de emotionele intensiteit en de universele thematiek van verlies en reflectie blijven resoneren. Wat het album bijzonder maakt, is hoe het melancholie weet te combineren met een gevoel van ruimte en hoop. Het is muziek die je zowel kan troosten als laten wegdromen. Bij een jubileum als dit valt ook op hoe consistent het album is. Er zijn geen zwakke momenten; elk nummer draagt bij aan de atmosferische reis die de band voor ogen had. Tracks zoals ‘Wicked Gil’ en ‘St. Augustine’ tonen bovendien de veelzijdigheid van de band, zonder de coherentie van het geheel te verliezen.
Twintig jaar later klinkt Everything All The Time als een tijdcapsule én als een tijdloos werk.
Het album herinnert aan een periode waarin indie nog rauw en oprecht aanvoelde, maar overstijgt die context moeiteloos. Voor oude fans is het een warme terugkeer, voor nieuwe luisteraars een ontdekking die nog steeds relevant is. Deze verjaardag bevestigt wat velen al wisten: dit debuut is niet zomaar een momentopname, maar een blijvende mijlpaal binnen het genre. Vergezeld op deze heruitgave zijn vijf demo opnames en vier live opnames. Het had iets meer mogen zijn maar teleurgesteld zijn we niet met deze 20th Anniversary Edition.
Wreckless Eric - England ScreamingIn 1985 bracht Eric Goulden onder de naam Captains Of Industry een album uit...
The New Pornographers - The Former Site Of Een album van The New Pornographers dat zich niet meteen volledig...