Zo wordt je verwelkomt door het titelnummer ‘Solar’ dat met een heerlijk jazz loopje; warme achtergrondzang en een prachtige gitaarsolo van Lipy het album perfect opent. Even later zorgt zijn gitaar voor de smeerolie op ‘Waraqu’, waardoor de fluit van Mezzadri tegen de meedeinende piano van Zanelli aan kan blijven hangen. De Zuid-Amerikaanse invloeden zijn hier subtiel aanwezig. Datzelfde geldt ook voor ‘Lot Of Friends’ , waar de meeste muzikale vrienden, oftewel ‘La Orquesta Modulable la Buena Unión’, zijn verenigd. Guffanti pakt hier met zijn saxofoon we de hoofdrol.
Dat is ook zijn enige echte kans, aangezien er veel ruimte wordt gegeven aan de accordeon van Ithursarry en de bandeneon van Colombo. Zo legt Zanelli een pianoriff neer op ‘Impasse De La Liberté’ en weet hij met het filmische ‘Lagrimas Verdes’ even rust te brengen halverwege het album. Prachtig om te horen hoe de accordeon telkens weer terugkeert naar het kalmerende pianothema. Eenzelfde gevoel zet hij neer op ‘Quel Chemin’, waar hij ervoor kiest om het geheel heel langzaam op te bouwen, waarna de bandeneon het nummer geheel overneemt.
Ruimte voor enig experiment is er ook: luister maar naar ‘Gaucho Alambre’. Met enkel minimale percussie weet hij zich hier uit te drukken met complexe piano strofen. Op ‘Siete De Trebol’ gaat hij een stap verder: hij weet de saxofoon van Guffanti in zijn dwarse opgezette structuur in te weven. De zware ‘Resistance Blues’ met een hoofdrol voor Codjia op trompet, is een prima afsluiter. Leuk dat de meeste vrienden hierop meespelen en een enkeling ook mag soleren.
Argentinië staat bekend om zijn tango, maar dat er ook verdienstelijk jazz wordt gespeeld laat Zanelli op zijn vierde soloalbum horen.
Dreamwave - DrifterHet in Brighton ontstane en naar Bristol verhuisde Dreamwave is een...
Driving Mrs. Satan - Late Ever After Dat metal door een grote groep mensen wordt weggezet als hersenloze herrie...