Pukkelpop 2025

Zondag

Op alweer de laatste dag van de veertigste Pukkelpop editie haken we aan bij Viagra Boys. De absurditeiten zijn een beetje naar de achtergrond en de muziek staat zijn mannetje. Net als zanger Sebastian Murphy met zijn ontblote bovenlijf vol tattoo's. Het laatste nummer wordt zo lang gerekt dat we vrezen dat de band is vastgelopen in een eindeloze loop. De volop aanwezige saxofonist maakt het helemaal af.

Bij Girls Don't Sync in de Boiler gaat het allemaal wel heel snel. Hun house vol referenties, of liever, knip en plakwerk uit de jaren 90 lijkt op dubbele snelheid te worden afgespeeld waardoor het eerder hectisch dan dansbaar is.

Zwangere Guy maakt het erg persoonlijk op de main stage. Hij deelt zijn verdriet over de zeer recente fatale diagnose van zijn vader en is woedend op de regering. Het is oprecht en daardoor komt het aan, waar je ook staat op het grote veld.

Overgebleven agressie zou Guy prima kwijt kunnen bij August Burns Red in de Backyard. Snoeiharde metal die vraagt om een constante moshpit. Die krijgen ze in alle mogelijke varianten, inclusief de wall of death. Tussendoor maken ze zich toch een beetje zorgen. "Dit is geen metalfestival, dus we hopen dat jullie begrijpen hoe dit werkt en een beetje op elkaar letten". Dat lijkt prima te gaan en er crowdsurfen zelfs kinderen. Ik denk niet dat de security het eerder zo druk had op Pukkelpop.

Aan de overkant mag Doechii de subwoofers van de Mainstage proberen op te blazen. Die blijken de hele omtrek te kunnen laten trillen met bastonen. Vooral dat maakt haar optreden een belevenis.

Nu snel naar de Wave, want daar staat Justice. Het lukt ons om helemaal vooraan in het midden te komen en dat blijkt meer dan de moeite waard. De show is overweldigend, terwijl de heren zelf de meest onderkoelde indruk maken. Ze weten het en nu weten wij het ook: na Daft Punk is Justice de winnaar van de Franse electrocup. Niets is zoals op hun albums en alles wordt vakkundig door elkaar gedraaid. We kunnen zelfs even hakken, om daarna weer in tempo terug te vallen zonder in te kakken. Na afloop blijken ze gelukkig helemaal niet zo gereserveerd en maken ze druk signerend een ererondje voor het podium. Ga daar nog maar eens overheen.

Dat hoeft Josh Homme niet te proberen, want die heeft weinig te bewijzen. Fijn dat hij weer hersteld is en terug met Queens Of The Stone Age. De show is degelijk als altijd, al mist het de opwinding van vroeger wel een beetje. En zo volgt alweer het vuurwerk en zit deze editie er vrijwel op. Zoals voorspeld hebben we inderdaad veel bonnen over en bewegen we ons naar het dance gedeelte, dat nog openblijft. We blijken niet de enigen met een overschot want het is razend druk bij alle togen en eettentjes. Tig pintjes, porties friet en boulets later gaan we op weg naar een laatste afzakkertje. Het was weer mooi!