Best Kept Secret 2026 - Vrijdag

Best Kept Secret - vrijdag | 2026

Met het zonnetje op het voorhoofd en de blubber op de schoenen is het even doorbijten. De regen en de uitgebreide tassencontrole test het geduld van de festivalgangers, maar zodra dat bandje om de pols zit en de grote poort in beeld komt, gaat de zorgeloze festivalsfeer meteen aan. Best Kept Secret 2026 is op 12 juni ’26 afgetrapt, en Festivalinfo is er het hele weekend bij!

De programmering van deze editie geeft ons behoorlijke keuzestress - er staan tientallen cirkeltjes in het zelfgemaakte programmaboekje. De papieren boekjes zijn er al een tijdje niet meer, en voor een van de meest regenachtige edities in tien jaar, is dat even geen ramp. Een veelbelovende dag voor de boeg!

Sudan Archives
De tenten van het festival zijn pas net opgebouwd, Sudan Archives breekt ze onmiddelijk af. Met oerkreten en een enorme stage presence overrompelt ze stage Two. In één woord: intens. Liefhebbers van beginjaren ‘2000-muziek, van dansbare pop/electro/R&B bangers, konden slechts dagdromen over deze futuristische variant. Solo op het podium beweegt ze zich over het podium als een panther op bonkende beats en bezwerende R&B. Dit is de artiest die de plaat ontstijgt en live volledig tot haar recht komt.

MAVI

Veel beter kun je eigenlijk niet aan de avond beginnen dan met de ontspannen flow en diepe stem van de rapper MAVI uit North-Carolina.

En hij voelt zich duidelijk op z’n gemak in de dit jaar flink gegroeide The Secret. Werkt zich minutieus door zijn setlist, en tussen de bedrijven door leren we hem steeds een beetje beter kennen. Hij vertelt ons dat hij uit de Verenigde Staten komt, en nog voor hij die zin volledig uitgesproken heeft, wordt z’n thuisland meteen uitgejouwd, met een “Yeah, let’s boo the US!” als zijn reactie.

Later in de show geeft hij dat nog een vervolg als hij onder andere ICE en zijn president ook nog even laat uitjouwen, maar op geen enkel moment speelt dat de hoofdrol in zijn show. De hoofdrol is weggelegd voor de vrolijke sfeer die hij neer weet te zetten terwijl hij de tent steeds voller lijkt te spelen.
Maar wanneer hij aankomt bij zijn stevigere werk laat hij ook zien dat hij zijn tanden in een beat kan zetten, en dan ook niet zomaar los laat.

We krijgen nog een kleine therapiesessie waarin we degene die ons hart gebroken heeft moeten vergeven, en zijn grootste hits zijn uiteraard voor het laatst bewaard, dus sluiten we af met ‘Love, of Money’ en kunnen we vervolgens Curtis Harding meepakken.

Curtis Harding
Het voornaamste publiek van dit festival, dertigplussers, kunnen vandaag de dag wel een kalme opstart gebruiken bij de ‘slop ’n soul’ van Curtis Harding. Peace, love & festival is het credo van de singer-songwriter; aan de sfeer ligt het in elk geval niet. Het is echter nooit een makkelijke plek, de main stage van een festival opwarmen. De blues en gospel van de Amerikaan kent geen pieken of dalen, en wat op plaat zo sterk klinkt, valt een beetje vlak. De boel valt compleet in het water wanneer de motregen overgaat in een stortbui halverwege de set, en op een paar regendansjes na stroomt het publiek weg naar beschutting.

Pommelien Thijs
Pommelien Thijs staat als last-minute invaller op het programma. Hoe last minute? Ze hoorden vier uur vantevoren dat ze richting Hilvarenbeek moest racen, terwijl ze morgen zelf als bezoeker zou langskomen. Fans van Amaarae zullen gebaald hebben, maar aan de toegestroomde menigte te zien, is dit een shot in de roos. Stage Two is de perfecte cathalysator voor de loepzuivere zang van de Belgische en staat binnen no time propvol met zwaaiende armen en stuiterende mensen die werkelijk alles meebrullen. Om het feest compleet te maken haalt ze Meau erbij en gaat het los bij ‘Het Midden’. Ze zet een vlekkeloze show neer bol van zelfvertrouwen die Hilvarenbeek schud op zijn grondvesten.

De La Soul
Het is alweer bijna veertig jaar geleden dat ze hun debuutalbum uitbrachten. En hun leeftijd wordt niet in de laatste plaats verraden door de drie heren die een bankje hebben gepikt bij één van de eettentjes, en pontificaal voor stage ‘One’, hier op neerploffen om eens even rustig een stukje jeugd te herleven.

Hiphop erfgoed van de bovenste plank, en hoewel de jaren een klein beetje lijken te gaan tellen, weten Posdnuos en Maseo nog altijd een heerlijke show neer te zetten, die een klein beetje langzaam op gang kwam, maar naarmate ze zich richting het bekendere materiaal werken, ook steeds meer schroom van het publiek af gooit. En het voelde dan ook wel een klein beetje als een voorrecht om dit te zien gebeuren naast een koppel dat duidelijk niet voor het eerst bij De La Soul aanwezig was, en vrijwel alles mee konden rappen.

Beats van DJ Premier, een absolute banger als ‘The Grind Date’, ‘Saturday’, en uiteraard de monsterhit ‘Me, Myself and I’ – De veteranen hebben na een ietwat stroef begin, een dijk van een show neergezet, en met een zondag waar The Gorillaz nog ingepland staan, vermoeden wij dat we het laatste ook nog niet gezien hebben van de heren uit Long Island.

Blood Incantation
Metal op festivals mag dan stervende zijn, maar is gelukkig nog steeds niet dood - Blood Incantation is een opvallende verschijning in het programma. Ook het publiek onbekend met deze oude rotten geniet van zowel de ambient afwisselingen en de luide low growls van deze pure death metal.

Silent disco
Op het terrein is ook dit jaar meer dan genoeg te ontdekken en te doen. In het Wilder Wanderland bos dansen we in de Silent Disco op Bon Jovi en een lijst aan 80ies hits, die hebben liggen marineren in een Happy Hardcore sausje. Even verderop zet je een tijdelijke tattoo, waarna je mee kan in de rave die ondertussen los gaat bij de ‘Niet Niks’.

Een bos waar je heerlijk in kan verdwalen, een Recordstore bomvol gesigneerde platen waar ondergetekende zich écht in moest houden om niet de halve toko leeg te kopen, en dan moet je opeens bijna rennen om op tijd bij de ‘One’ te zijn voor Jack White.

Jack White
‘All gas, no brakes’ - headliner Jack White is niet te stoppen. De main stage geniet anderhalf uur lang van een niet stoppende trein van scheurende gitaren. Het is alsof Jack White zich wilt bewijzen aan de gitaargoden om de hemel te betreden, en dat is na het eerste kwartier al ruimschoots gelukt. Des te indrukwekkender is het om een publiek zo geboeid te houden zonder al teveel hits in je broekzak. Juist het solo-werk dat uitkwam na The White Stripes komt overtuigend binnen. En hoe kon het ook anders - hekkensluiter ‘Seven Nation Army’ maakt een strik op de dag.

Alice Olsthoorn
Wie kan er beter de nacht inluiden, dan Alice Olsthoorn? Voor wie de DJ en producer nog niet op het netvlies heeft, is dit een uitstekend moment om haar te leren kennen. De koningin van de rave cultuur zet Best Kept Secret in beweging met een extravagante set. Opblaasdieren, glowsticks, dansen op de speakers, een dikke beat - de ravecultuur is deze nacht springlevend.

De avond is nog vroeg voor de nachtdieren; deze editie gaan de feestjes door tot vier uur ’s ochtends. Een gelaagde eerste dag in de modderpoel.