Jera On Air 2026 - Donderdag

Donderdag bakt, beukt en barst van energie

Waar Jera normaal gesproken code oranje scoort vanwege noodweer of een heftige regenbui boven Ysselsteyn, is het dit jaar andersom. Geen storm, maar een zinderende hittegolf met temperaturen tot 36 graden zet de toon voor de openingsdag. De camping ligt erbij als een verschroeide vlakte en ook op het festivalterrein zelf is de hitte de eerste headliner van de dag, nog vóór er ook maar één gitaarsnaar is aangeslagen.

Jera heeft echter niet stilgezeten. Er zijn grote ventilatoren geplaatst in alle tenten voor extra koeling en er blijven minstens twee ruime, goed geventileerde tenten zonder optredens beschikbaar als schaduwplek. Zowel op het terrein als op de camping kun je gratis koud douchen. Lege, zachte plastic flessen mogen mee naar binnen en kunnen worden bijgevuld bij de extra watertappunten, terwijl extra schaduwplekken met parasols, verkoelende nevelinstallaties en zelfs koelsponsjes bij de barriers voor verlichting moeten zorgen. Zonnebrand is gratis verkrijgbaar bij de Bla Bla Spa en de Moshpital, al mag je die natuurlijk ook gewoon zelf meenemen.

Verder pakt Jera grotendeels de bekende plaatst, bekende tenten en de bekende formule weer op, met als opvallende toevoeging een heuse wall of death waarbij de artiesten Deadwood en The Velcro in een cirkel van motoren optreden.

Wargasm zet de toon
Met twee frontmensen, een zelfomschrijving als "angry songs for sad people" en een uiterlijk dat je niet snel vergeet, staat daar Wargasm. De band laat zich niet in een hokje duwen en schakelt moeiteloos tussen genres, van rauwe punkenergie tot elektronische invloeden, wat resulteert in een set die zelden voorspelbaar is. Bij het eerste nummer blijft de beweging in de tent nog beperkt, alsof het publiek de hitte en het vroege tijdstip nog van zich af moet schudden. Maar daarna komt de tent volledig los: armen gaan de lucht in, er wordt meegezongen en de respons op wat er op het podium gebeurt wordt met elk nummer feller.

Whispers houden het klassiek
In schril contrast met de muziek van Wargasm staat een goedgevulde Buzzard, waar Whispers met klassieke hardcore voor een heel andere sfeer zorgt. Geen poespas, geen experimentele uitstapjes, maar pure, onversneden hardcore zoals die al decennia wordt gespeeld. Het publiek dat hierop is afgekomen weet precies wat het wil en krijgt dat ook: stevige riffs en een mentaliteit die meer doet denken aan een ouderwetse matinee dan aan een festivalshow. De tent mag dan niet uitpuilen, de toewijding van de aanwezigen maakt dat ruimschoots goed en zet de toon voor de hardcoreliefhebbers die later op de dag nog veel meer te wachten staat.

Set It Off trekt vroege massa
Zonder enige terughoudendheid zet Set It Off al vroeg in de avond pyrotechniek in, in een tent die toch al gloeiend heet aanvoelt door de zon van overdag. Met hun aanstekelijke, catchy nummers en verzorgde visuals trekt de band een groot publiek dat duidelijk weet waarvoor het komt. De publieksparticipatie is uitstekend: er wordt meegezongen, meegesprongen en de armen gaan massaal de lucht in bij de herkenbare refreinen. Het is duidelijk dat Set It Off groeiende en populair is en veel liefhebbers op het terrein heeft.

Fiddlehead, face to face met het publiek
Vanaf de allereerste klanken duiken de eerste crowdsurfers al op bij Fiddlehead, wat meteen de toon zet voor wat volgt. Frontman Patrick Flynn zoekt direct het publiek face to face op en dat contact wordt door iedereen gretig opgepakt. De band uit Boston, Massachusetts oogst daarvoor een warme en oprechte respons en wat volgt is een mooi feestje in de Buzzard, met veel glimlachen op de gezichten in het publiek.

Bury Tomorrow laat de tent groeien
Met een grote en imposante podiumproductie eist Bury Tomorrow vanaf de eerste seconde de aandacht op. De band vraagt veel energie en actie van het publiek en krijgt die ook, onder andere in de vorm van een heuse wall of death die door de tent davert. De Vulture is bijna te klein voor Bury Tomorrow. Waar de eerste minuten nog rustig aanvoelen, blijft een groot deel van het publiek buiten de tent omdat er geen ruimte meer is. Telefoons gaan massaal de lucht in tijdens de meer ingetogen passages en een groot deel van het publiek blijft van begin tot eind onafgebroken springen. Een set die qua schaal en impact ruim boven het tijdslot uitstijgt.

Alexisonfire, vol gas vanaf minuut één
Alexisonfire trapt meteen vol gas af, zonder enige opwarmperiode of voorzichtig aftasten van het publiek. De aanstekelijke energie van de band slaat direct over en binnen een paar nummers is het publiek in beweging. Het is duidelijk dat dit publiek hier al jaren op heeft gewacht: er wordt volop meegezongen, vooral bij het oudere materiaal van bijvoorbeeld het album Crisis, waarmee de band haar reputatie heeft opgebouwd.

Madball, bloed en bekendheid in de Buzzard
Een band die geen introductie meer nodig heeft. Madball is op Jera geen onbekende; dit is inmiddels alweer hun vijfde optreden op het festival en dat merk je aan de manier waarop het publiek de band onthaalt. Al bij het tweede nummer vallen de eerste bloeddruppels op het podium, iets wat inmiddels bijna traditie is geworden bij een Madball-show en eerder als geruststellend dan verontrustend wordt ervaren. Frontman Freddy Cricien vraagt om meer stagedivers en krijgt ze met overgave. Je zou de band misschien op een groter podium kunnen zetten, maar de intieme, verhitte Buzzard zonder barriers blijft toch hun ideale thuisbasis.

Pennywise, pure nostalgie
Een van de grondleggers van het genre, en dat hoor je terug in elke noot die wordt afgevuurd. Pennywise serveert een flinke dosis nostalgie met een setlist vol oude nummers en het publiek (met inmiddels het nodige bier achter de kiezen) brult onbeschaamd mee met de oldschool hardcore die de band al decennia trouw blijft. De tent puilt bijna uit van de liefhebbers; jong en oud schreeuwt gezamenlijk mee met 'Fuck Authority'. Als afsluiter klinkt – geen verrassing natuurlijk – hét punkrockanthem 'Bro Hymn', de ultieme uitsmijter. Pennywise is op dit moment zonder enige twijfel dé publieksfavoriet van de namiddag.

The Menzingers brengen een feestje
Vanaf de eerste toon hangt er een uitgesproken feestelijke vibe in de Hawk, het soort sfeer dat meteen een glimlach op de gezichten van het publiek tovert. Gitarist Tom May stuitert energiek over het hele podium, alsof hij zelf ook geen seconde stil kan blijven staan, en die fysieke energie slaat moeiteloos over op de aanwezigen. Het publiek neemt de vibe gretig over en zingt met overgave mee met nummers die voor velen al jarenlang vertrouwd klinken.

Trivium, een geoliede machine
Trivium klinkt als een geoliede metalcoremachine die voortbuldert zonder noemenswaardige fouten, het soort precisie dat je verwacht van een band die al jaren op het hoogste niveau opereert. De mix van oude en nieuwe nummers werkt uitstekend en houdt zowel de trouwe fans als nieuwkomers tevreden. Frontman Matt Heafy vraagt op een bepaald moment om meer moshing in de tent en krijgt dat ook, met een golf van beweging die zich razendsnel door de menigte verspreidt. Weinig fouten, veel plezier: dat is precies wat Trivium voor elkaar krijgt.

Rise Against verwarmt de jongere generatie
Waar Pennywise eerder op de avond de harten van de oldschool hardcoreliefhebbers vulde, doet Rise Against dat voor een iets jongere generatie. Het podium wordt ondersteund door een uitstekende lichtproductie en voor de tweede keer op Jera puilt de Vulture uit haar voegen van iedereen die de show wil zien. De bandleden zijn opvallend energiek en het publiek eet zichtbaar uit hun handen. Ergens halverwege de set is de hitte van de middag eindelijk wat gezakt en lijkt iedereen wat meer comfort te vinden in de avondlucht. Rise Against klinkt nog altijd zoals vanouds en vult elk aanwezig kinderhart met nostalgie. Dat is vooral te merken bij 'Prayer of the Refugee', als bijna het hele publiek het refrein luidkeels meeschreeuwt.

Basement sluit de Hawk af met een healingsessie
Voor wie niet naar Architects ging kijken, was er een verrassend alternatief: Basement, met hun kenmerkende, ruwe en melodieuze mix van emo, post-hardcore en jarennegentig-alternative rock. Wie hier een gewoon concert verwachtte, kwam bedrogen uit, want het voelt eerder als een collectieve healingsessie dan als een gemiddelde festivalshow. Zodra de eerste akkoorden van 'Covet' klinken, schreeuwt het complete publiek luidkeels 'with you' mee, in een moment dat haast ontroerend aanvoelt. Het publiek zorgt verder voor genoeg beweging en energie voor wie geen behoefte had aan de modernere metalcore van Architects. Basement sluit de Hawk op deze manier op gevoelige, maar krachtige wijze af.

Architects sluiten de avond visueel en sonisch af
Met prachtige visuals en een strak geluid levert Architects een set die zowel visueel als sonisch als een meesterwerk aanvoelt. De set zit goed in elkaar en het grootste deel van de nummers komt van het album The Sky, the Earth & All Between, wat voor de "oldschool" Architects-fan misschien een gemis is, omdat oudere klassiekers wat onderbelicht blijven. Het publiek lijkt zich daar echter weinig van aan te trekken en geniet zonder enig probleem van het nieuwere materiaal dat wordt gespeeld. Ook al zijn de zangkunsten van Sam niet altijd helemaal op het niveau van de albumversies, dat mag de pret allerminst drukken. De set wordt afgesloten met 'Animals', het ware Architects-anthem, waarbij die stompende, beukende riff de tent nog één laatste keer volledig op zijn kop zet.