Down The Rabbit Hole 2023 - Zaterdag

Een natte dag twee

De zaterdag van Down The Rabbit Hole begint somber en regenachtig. Desalniettemin weten genoeg konijnen hun hol te verlaten om om 12:30 naar de levende legende Mulatu Astatke (79!) in de Teddy Widder te komen kijken.

Astatke zal by far de oudste artiest zijn op dit festival. Omringd door een band vol jonge muzikanten met allerlei instrumenten begint hij stipt om 12:30 aan de show.
Het lijkt alsof de geluidsman ook een kort nachtje heeft gehad, want terwijl Astatke een intropraatje houdt om zichzelf aan te kondingen, staat zijn microfoon uit. Pas na ongeveer een minuut is hij te horen, een luid applaus is het gevolg.

Helaas blijft het daar niet bij, want in het eerste stuk wat wordt gespeeld is zijn hoofdinstrument, de welbekende vibrafoon, wederom niet te horen. 1 voor 1 verschijnen er wijsvingers in het publiek die omhoog wijzen, om aan te geven dat het harder moet. De geluidsman schakelt en na zo’n 2 minuten klinkt daar de vibrafoon.
Een rommelige start dus, wat niet meehelpt bij een artiest die tijdens zijn praatjes zo erg mompelt dat je hem eigenlijk sowieso al niet echt kan verstaan.

Maar de muziek spreekt; Astatke steelt de show door zijn charme en warme uitstraling. Wat een fijne muziek - zeker na een kort nachtje. Omringd door allerlei instrumenten - cello, contrabas, trompet, altsaxofoon, dwarsfluit, om maar wat te noemen - nemen de door hem gekozen gespeelde fusion jazz stukken je mee op een droomvlucht terwijl je langzaam wakker wordt.
Astatke zelf geeft zijn jonge bandleden één voor één een solo, een moment om even de spotlight te pakken, en staat dan als een trotse ‘grootvader’ te kijken hoe zijn kroost het er vanaf brengt. Niet voor niets is het muisstil in de Teddy en blijft iedereen tot het einde ademloos genieten.

Het is inmiddels tijd voor de eerste act op het hoofdpodium om 13:30. Maar waar komt toch die trend van singer songwriters met DJ’s vandaan?
Nick Mulvey speelt in de Hottot. Wanneer je zulke mooie akoestisch gedreven liedjes maakt, vraag je je af waarom hij niet gewoon voor een kleine band heeft gekozen die organische instrumenten bespeelt (zoals ook op de plaat te horen is). Zeg drie backingvocalisten die allemaal ook een instrument spelen (zoals RY X destijds ook deed op DTRH in 2019). Wat je namelijk krijgt als je alleen met je gitaar en een DJ op het podium staat, is dat de dynamiek zo ver te zoeken is dat elk nummer op elkaar gaat lijken.
Desalniettemin staan de échte fans al bij de eerste vier liedjes emotioneel vooraan. Toch blijft de set vrij timide, mede doordat er te weinig verschil te merken is. Vergeleken met de eerste act die we vandaag zagen kun je dit een domper noemen.

Dan versnellen we onze pas, want om 13:45 begint Bumble B. Boy in een afgeladen Bossa Nova. We moeten dus helaas het eerste deel van de show missen, maar als we eenmaal arriveren rond 14:30 treffen we één en al chaos aan. Bumble B. Boy is een act van Nederlands/Australische bodem die het afgelopen jaar meedeed aan de Popronde. Daarna hebben ze zo ongeveer elk festival gespeeld (Noorderslag, Best Kept Secret, o.a.) Kortom; een act die je écht live moet zien. En dat klopt; terwijl de band speelt staan er twee dansers in een imkerpak vooraan een choreografie uit te oefenen. Ondertussen is er een heuse ‘danceathon’ georganiseerd - deelnemers uit het publiek hebben een lijn gevormd en mogen één voor één proberen om de dansers zo goed mogelijk te imiteren zodat ze maar liefst €500 kunnen winnen. Ondertussen doet het publiek ook mee en is er één en al gekte. Er zijn hoepels, belleblaas, en er worden zelfs pluche bijen in de lucht gehouden.
Dit kan maar één ding betekenen - Bumble B Boy buzzzt zijn weg door naar de mainstages in 2024.

We hebben even een halfuur om bij te komen en starten om 14:30 met Joesef in de Fuzzy Lop. Deze Schotse singer/songwriter heeft een afgeladen tent voor zich en opent met het nummer “It’s been a little heavy lately”. Goede start qua song, maar de vocalen klinken erg zwak. Het lijkt alsof hij nog even moet aarden op het podium. Gelukkig trekt dat gauw bij en klinkt zijn stem net zo zwoel als op zijn recent uitgebrachte album “Permanent Damage”. Het publiek swingt lekker mee van links naar rechts, maar een set van 60 min voelt toch wat te repetitief aan. Het helpt dat Joesef (alweer) zo’n leuke Schot blijkt te zijn met een flinke dosis zelfspot; hij vraagt of het publiek hem wel kan verstaan omdat hij zo onduidelijk praat.
Het geheel voelt nog wat onwennig aan - de bandleden zijn veelal jong en spelen heel netjes - maar Joesef sluit het publiek wel in zijn armen en heeft absoluut potentie om deze mee te nemen naar een groter podium.

De zaterdagmiddag verloopt regenachtig, maar om 15:30 is het tijd om je droog te dansen. En met welke band doe je dit nu beter dan met Altin Gün. Een Nederlandse band van wereldformaat, die steeds een stukje op weet te schuiven op de festival- en concertpodia. Het is dan ook niet voor niets dat de Hottot vlak voor aanvang al halfvol staat, en dit gestaag vol blijft lopen tijdens de set.
Altin Gün is áltijd een goed idee. Met een biertje in de hand zittend op het (natte) gras, wachtend tot de zon weer komt, of juist dansend met opgeheven hoofd - de tijd vliegt voorbij zodra ze beginnen met spelen. In een set van 60 min waarin er bijna geen pauze valt en alles naadloos op elkaar aansluit weet je één ding zeker:
een festival zonder Altin Gün kun je je niet meer bedenken.

Na een lekkere pizza vervolgen we onze weg naar de Teddy Widder, waar de uit Londen afkomstige Jacob Collier zijn opwachting maakt. Een afgeladen tent, eigenlijk pas de eerste show waar het enorm vol lijkt te staan tijdens deze editie. Heeft wellicht ook wat te maken met het weer, want de regen lijkt niet op te houden.
Het publiek wordt uitgenodigd in de wondere wereld van Jacob Collier, wat bestaat uit een muzikale circus show vol instrumenten, grooves, harmonieën en kleur. Alle kanten van het muzikale spectrum vliegen voorbij en Collier, performer als hij is, vliegt over het podium als dirigent om het publiek meerstemmig te laten zingen. Dat blijkt in een festivaltent toch moeilijker te zijn dan in een volle clubzaal, maar desalniettemin blijkt het publiek trouw proberen om niet in de war te raken van alle verschillende stemmen.
Een Jacob Collier show is dan ook nooit een show zonder dat je zelf hebt meegezongen, of dat nu is omdat hij “Can’t Help Falling In Love” met zijn bijzondere meerstemmige keyboard speelt of omdat hij de show eindigt met Queen’s “Somebody To Love” - het is een werkelijk muzikaal feestje.

Om 22:30 sluiten we de dag af in de Teddy Widder bij The Blaze. In het programmaboekje staat dat dit Franse dance duo bekend is vanwege hun visuele combinaties bij de muziek. Sterker nog - wat was er eerder? Het beeld of de muziek? Het is een vraag die onbeantwoord blijft terwijl The Blaze de Teddy Wilder volledig uit zijn voegen laat dansen. Het heeft iets subtiels, iets psychedelisch, hun muziek: je waant je volledig in hun wereld, mede door de schermen die halverwege de Teddy zijn opgehangen om de visuals door te laten gaan tot in de zaal. Dat geeft een heel vet effect - de zaal is wild. Dit is een heel goed begin van het nachtprogramma. De drops zijn subtiel, laag en daardoor voelt het even alsof je zweeft.

Na The Blaze gaat bijna de hele zaal door naar Overmono, die in de Fuzz Lop staat. De tent lijkt te klein, daarom vervolgen wij onze pas naar de Hottot om te kijken of Burna Boy dit keer wel komt opdagen. En dat doet hij, en hoe. De Stromae vervanger mag dan wat goed te maken hebben, en dit lijkt hij zich ook goed te beseffen. Met een grote sterren band inclusief blazerssectie verschijnt hij op het podium - wat ook volledig visueel in het teken staat van Burna Boy. Meerdere keren verschijnt de tekst “Love, Damini” op beeld. En dan blijkt hij ook nog jarig. Toegezongen worden door zo’n 30.000 mensen - het is hem gegund. Hij laat het publiek dansen, springen, zingen en bewijst een voltallig vervanger voor Stromae. Reken maar dat de Geldredome de volgende keer ook weer vol staat.