101 South maakt melodische rock met keyboards in het kielzog van lang vervlogen bands als Foreigner. De band ontstond toen keyboardspeler Roger Scott Craig bedacht dat het leuk was om zich te storten op deze muziekstroming en daarbij een aantal oude bekenden na te spelen. Na een korte zoektocht kwam hij Gregory Lynn Hall tegen en drie oude rotten later was het kwaad geschied.

Het kan aan mijn ongeoefende melodic-rock oren liggen, maar zelden heb ik zo’n ongeïnspireerde plaat gehoord als No U-turn. Alsof de band een cd moet afleveren omdat ze niet anders kunnen. Het ene nummer is nog fouter dan het andere. En, nog ellendiger, alle teksten zijn afschuwelijk afgezaagd. De band lijkt er zelf ook totaal niet in te geloven. Over klassieke dreunakkoorden zingen ze op dieptepunt ‘What are you gonna do anyway’ met een krachteloosheid en ongeïnspireerdheid die zelfs voor popmuziek ongeëvenaard is.

Gelukkig lukt het 101 South op de latere nummers van de cd zich te hervinden. ‘Take me home’ mag dan nog steeds niet mijn muziekstijl zijn, gelukkig is het met iets meer liefde gemaakt. Ook afsluiter ‘Blue Skies’ is beter dan het gemiddelde dat 101 South bereikt.

Af en toe gebeurt het dat je een cd hoort waar je het eerder koud dan warm van krijgt. 101 South lukt het om zo’n cd af te leveren. Een te afgezaagde variant van de melodische rock kan zelfs niet door de betere nummers op deze cd gered worden. Terug naar de oefenruimte.

14/12/2009 - Erik Oudman