Na een jaar juridisch getouwtrek met het oude label Virgin, komt 30 Seconds to Mars na ruim vier jaar terug met het rockalbum This is War. Oorspronkelijk met Kanye West, maar uiteindelijk toch niet. Wel met producer Flood, die voor verscheidene grote bands al eens wat produceerde.

Jared Leto, steracteur uit Requiem for a Dream, vroeg zijn fans afkomstig uit acht verschillende landen om zijn eigen zangstem te ondersteunen door duizenden stemmen. Dit ondersteunde datgene waar de band zes jaar na de oprichting nog steeds het beste in is: lange krachtige uithalen met echo. Op This is War waagt de zanger zich hiernaast ook aan beklemmend fluisteren zoals Trent Reznor doet bij Nine Inch Nails. Ook zijn de uithalen wat meer nieuw-emo van oorsprong dan voorheen. Hierdoor houdt 30STM het midden tussen het met retro-new wave doorspekte The Killers en Chemical Romance.

Toch weet de plaat mij niet de boeien. Het grote minpunt van 30STM blijft het gebrek aan overbrengen van diepe emotie. De meeste nummers klinken vlak, ondanks dat ze een soort van emotie zouden willen overbrengen. Voorbeeld hiervan is dat eigenlijk het meest beklemmende moment het fangeschreeuw voorafgaand aan de titeltrack is. Het nummer dat hierna volgt is dan meer een soort platmaaiende machine met een hele hoop vuurwerk in plaats van een beklemmend nummer. Naast creatieve oorzaken voor het uitblijven van een overwinning voor 30STM is This is War plat geproduceerd. De piano op ‘Hurricane’ doet aan als een virtueel instrument uit de toekomst in plaats van een snaarinstrument. Het totaal is hierdoor een alles of niets geluid dat over de twaalf nummers herhaald wordt. Jammer is dat de plaat ook een single ontbreekt die je, zoals ‘Capricorn’ nog steeds bij mij doet, hartkloppingen bezorgt.

30 Seconds to Mars maakt een stevig, echo-album, maar mist de knaller. Volgende keer minder produceren en langer nadenken over nummers. Hopelijk komt de band van weleer hiermee terug.

06/01/2010 - Erik Oudman