Naar onze Rock Werchter 2008 informatie

Verslag door:
Joslyn Dresen

Foto's door:
Bianca Berger

Overzicht alle festival-reviews
Verslag | Foto's
pag 1 | pag 2 | pag 3 | pag 4 | 

volgende pagina >>>

Donderdag 3 juli – dag 1 - door: Joslyn Dresen  

De eerste grote naam op de main stage op donderdag is Counting Crows. Een consistente Adam Duritz en consorten openen overtuigend. Met zijn (s)preekzang weet Adam zijn publiek te laten luisteren. Maar alleen bij ‘Mr. Jones’, al vroeg in de set, gaat het publiek echt los.

In de Marquee staan later The National. Deze New Yorkse band speelt post-punk wat in het zelfde straat valt als Interpol en Editors (ze stonden in het voorprogramma van laatsgenoemde). De donkere, warme stem van Matt Berninger samen met het goede gitaarspel wordt aangekleed met blazers en strijkers. De tent is dan niet alleen gevuld met publiek maar ook een vol geluid.

Als het publiek en terrein nat stroomt door de regen blijkt Mika het zonnetje op het hoofdpodium. Met kleurrijke bloemkransjes op het drumstel en bont geklede zangeressen geeft de flamboyante Libanese Brit een sterke show. Zijn pakkende liedjes als ‘Relax, take it easy’ en ‘Big girls’ worden swingend ontvangen. Maar als het met bakken uit de hemel komt zetten is het niet verstandig om Depeche Modes ‘Just can’t get enough’ te gaan zingen want dan zoekt het publiek zijn toevlucht in de promotie tenten ver bij het podium vandaan.

Dat zorgt wel voor een volle Marquee waar het vanavond een Belgisch onderonsje wordt. Dat wordt geöpend door Shameboy, een echte Werchter band. De twee heren leerden elkaar kennen in de danstent een aantal Werchters geleden. De handjes van de dansende menigte gaan tot ver achterin de tent omhoog op de housebeats van het tweetal.

Als er een flauw zonnetje doorbreekt betreed Lenny Kravitz het podium. Brengt hij de eerste echte rock op Werchter? Lenny rockt wel maar zijn set bestaat vooral uit lang uitgewerkte nummers met veel soul en funk en saxofonen. ‘Let love rule’ontaard in een prachtige jam wat bijna een kwartier lang voortduurt. De meest sexy man in rock ’n roll loopt swingend tussen de publiek barricades om daar een jonge vrouw uit te zoeken en een dansje mee te doen. Aan het eind van de set komt Kravitz nog terug voor een stevig toegift ‘Are you gonna go my way’.

Het weekend moet nog beginnen als er A part of the weekend never dies boven het podium in de tent hangt. Soulwax speelt hier hun live set van het laatste Most of our remixes album. In de tent is geen plaats meer en ook op de vlonders voor de tent is het moeilijk een plekje te vinden om lekker mee te dansen. Wel is te zien dat Soulwax één van de hardstwerkende bands van dit moment zijn. Alles loopt in elkaar over. Bas, drums, synths, drumcomputers, alles wordt dwars door elkaar heen bespeeld om zowel hun eigen ‘N.Y. Excuse’ te spelen of ‘Phantom part 2’ remix van Justice. Massaal wordt er meegejoeld.

Echt rocken doet het wanneer R.E.M. de main stage betreedt. Een stevige set waar al snel de vraag ‘What’s the frequency Kenneth’ over de weide raast. Andere pareltjes als ‘Man on the moon’ en ‘Imitation of life’ ontbreken ook niet. Klasse optreden wat muzikaal en vocaal staat als een huis.

Het is aan The Chemical Brothers om dag één succesvol af te sluiten. Dat lukt deels. De twee Britten zijn nou al behoorlijk lang op tournee met hun laatste album We are the night en op een paar nummers na zal de set niet veel verschild hebben van die van een jaar terug. Met opener ‘Galvanize’ hebben ze iedereen op de hand. Maar het is de combinatie van beukende beats en de haarscherpe visuals die het tot een ervaring maken. Met klapper ‘Believe’ en een totaal overstuurd ‘Chemical Beats’ als slot moet om half drie iedereen wel moe en voldaan naar de tent verlangd hebben.

pag 1 | pag 2 | pag 3 | pag 4 | 

volgende pagina >>>

In dit Rock Werchter verslag lees je ook over:
Air Traffic (pag 2)
Anouk (pag 4)
Beck (pag 4)
Counting Crows (pag 1)
dEUS (pag 4)
Digitalism (pag 2)
Duffy (pag 2)
Editors (pag 3)
Gnarls Barkley (pag 3)
Gossip (pag 3)
Grinderman (pag 4)
Hot Chip (pag 2)
Jay-Z (pag 2)
Justice (Fr) (pag 4)
Kaiser Chiefs (pag 4)
Kate Nash (pag 3)
KT Tunstall (pag 3)
Lenny Kravitz (pag 1)
Mark Ronson (pag 4)
MGMT (pag 3)
Mika (pag 1)
Moby (pag 2)
Monza (pag 2)
Nightwish (pag 4)
Patrick Watson (pag 2)
R.E.M. (pag 1)
Radiohead (pag 3)
Róisín Murphy (pag 3)
Shameboy (pag 1)
Slayer (pag 2)
Soulwax (pag 1)
The Chemical.. (pag 1)
The Hives (pag 3)
The Kooks (pag 4)
The National (pag 1)
The Raconteurs (pag 4)
The Verve (pag 2)
Underworld (pag 4)