Nu is het aan hem: Taking The Plunge is het eerste album dat onder zijn naam uit wordt uitgebracht. Samen met Noé Huchard (piano), Raphaël Dever (bas) en David Grebil (drums) zet hij een aantal klassiekers uit zijn lievelingsperiode van de jazz neer. Uiteraard speelt het kwartet deze composities niet zomaar na. ‘Singin’ The Blues’ (Conrad & Robinson) krijgt een 5/4 arrangement in plaats van het originele 4/4. ‘Davenport Blues’ (Beiderbecke) wordt omgetoverd in een wals en ‘The Pearls’ (Morton) wordt een “Habanera”, zodat je je even in Spanje waant.
De helft van het album wordt in beslag genomen door eigen composities van Mazurié die verwijzen naar zijn muzikale helden. Op ‘The Plunge’ lijkt het net of je, door zijn instrument heen, Louis Armstrong hoort zingen. Op ‘The House Of Sisterhood’ weet hij de ballades van Billy Strayhorn in één nummer te vatten. Zo zijn er veel hoogtepunten te vinden op het album; toch zijn er twee die daar weer bovenuit stijgen. De bewerking van ‘Candlelights’ (Beiderbecke) is subliem: de originele pianosolo wordt hier aangepast tot een uitstekende trompet/contrabas/piano samenwerking. De absolute uitsmijter is toch wel ‘Canary Wharf Blues’ waar Mazurié laat horen hoe begaafd hij is als muzikant. Wat een longinhoud moet hij hebben om dit nummer zo vloeiend te kunnen spelen.
Het kwartet onder leiding van Mazurié brengt ons terug in de goede ouwe tijd van de traditionele jazz. Dat klinkt niet vernieuwend en dat is het ook niet. Het is de verfrissende wijze waarop de muziek gebracht wordt die de aandacht blijft vasthouden. Zijn uitgesproken liefde voor de oude meesters zal menigeen inspireren om wat ander werk van hen te gaan ‘streamen’.
El Khat - MuteWie van stevig getrommel houdt, kan watertanden bij El Khat ....
Solar Project - Coeur Éclair Hoe krijg je een chagrijnige boomer uit zijn stoel om vrolijk te gaan...