Op Your Wilderness Revisited [2019] wordt de luisteraar vermaakt met artpop verweven met folk en new wave. Hier wordt zowel het kleinburgerlijke leven met zijn maatschappelijke problemen als architectuur bezongen. Op Great Spans Of Muddy Time [2021] geeft hij zichzelf meer ruimte om te experimenteren. Je hoort op de instrumentale composities zijn liefde voor David Bowie en Brian Eno. Springs Eternal is weer anders, al levert zijn idool Eno een contributie op twee nummers.
Het album is geen conceptalbum, maar de nummers lopen zo goed in elkaar over dat het af en toe wel zo lijkt. Samen met Alexander Painter (elektronica, cello, klarinet, saxofoon); (achtergrond)zangeres Genevieve Dawson en producer Mike Lindsay (Tunng, LUMP) weet hij een apart geluid neer te zetten. Af en toe vraag je je wel af of hij niet teveel in een compositie stopt. Al bij het openingsnummer ‘Garden Of The Morning’ wordt je geconfronteerd met soundscapes, synchrone gitaar, synthesizer arpeggio’s en vervormde basloopjes bovenop zijn falsetstemgeluid. Op ‘Now In Motion’ doet hij met apart gitaargeluid en tempowisselingen daar nog een schepje bovenop.
Doyle vergt veel van de luisteraar; niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel. Zo is de titel van ‘Relentless Melt’ gebaseerd op een essay van Susan Sontag (On Photography), waar zij een foto beschrijft als een bevroren moment in het leven van een persoon. Doyle gebruikt deze term om zijn liedjes te beschrijven als ruimtes waarin je je kunt opsluiten. Daarnaast wendt hij af en toe de Engelse taal in zijn meest pompeuze vorm aan om iets te neer te zetten. Zo omschrijft hij de invloed van populistische media op ‘Cannot Unsee’ als “The ticket gets hysterical on morning news as glossolalia of the feed becomes profuse and the sidebar serving us is increasingly extreme”.
Toch is het meer dan de moeite waard om dit album te blijven luisteren. Al was het alleen maar voor de prachtige ballades die erop staan. ‘A Short Illness’ en ‘Soft To The Touch’ blijven sterk overeind staan. Het hoogtepunt is echter het lyrische ‘Because Of A Dream’, met de prachtig gevonden tekst over sterven: “Because of this dream, by which I mean dying, I cannot be there to answer the door”.
Doyle heeft geen gemakkelijke plaat afgeleverd. Of dit een meesterwerk is of niet zal de tijd leren. Een ding is wel duidelijk: hij weet op een geniale manier zijn eigen stempel te drukken op de hedendaagse muziek. Hij pakt de draad op waar XTC, Thomas Dolby en Field Music ooit aan waren begonnen.
Man Man - Carrot On Strings Man Man is een regelmatige gast op Festivalinfo. Ondanks dat had uw...
Washed Out - Notes From A Quiet Life Heb je wel eens naar Washed Out geluisterd? Ja? Dan heb je eigenlijk alles...