Malcolm Pardon - The Abyss

Pardon
2025-06-05 Dat de Zweedse muzikant en componist Malcolm Pardon iets met de dood heeft, blijkt wel uit zijn muzikale resumé. Niet alleen zat hij in bands met namen als DeadMono en Dead People, zijn eerste soloalbum kreeg de titel Hello Death [2021] mee. Dat is op The Abyss niet anders: hier vraagt hij zich af hoe het zou zijn om je volledig onder te dompelen in water. Met piano als belangrijkste instrument en ondersteund door synthesizers wil hij dat gevoel overbrengen (“I wanted to create a vast soundscape that’s not exactly comfortable, but has a stillness and acceptance”).

Dat lukt hem aardig op een aantal nummers. Met het benauwende ‘Pockets Of Air’ lijkt het alsof luchtbelletjes je mee naar het wateroppervlak nemen. Met de manier waarop hij continue piano speelt, weet hij dit effect vakkundig na te bootsen. Dat is ook gedurende het album wat er gebeurt: de piano bepaalt de sfeer van de nummers met ondersteuning van elektronica. Een mooi voorbeeld hiervan is ‘Side Effects’ waar het lijkt het alsof er xylofoon meespeelt. De manier waarop de synthesizer op verschillende momenten samenvalt met de piano-aanslagen doet denken aan Radiohead in de tijd van Amnesiac.

Pardon weet ook heel subtiel gebruik te maken van drone. Op ‘The End’ hoor je deze op de achtergrond al even doorkomen; op ‘Seperate Ways’ neemt de drone het muziekstuk over van de monotone piano-aanslagen. Samen met de later ingezette zang blijf je tot het einde aan toe geboeid. Op ‘Vanmakt’ is het wat vrolijker en lijkt het wel alsof de muzikant opgelucht is en dat ook wilt laten horen.

De twee meest indrukwekkende nummers staan halverwege het album achter elkaar. Je bent getuige van een ontwikkelproces op ‘Patchwork’, waar Pardon een haast statische monotone baslijn inzet en maar ziet hoe het muziekstuk zich ontrafelt. Heel langzaam pakt de piano de rode draad op, maar als je halverwege de melodie hoort doorkomen, zet dat niet door. ‘Enter The Void’ weet een terugkerend elektronisch geluid te gebruiken voor een piano motief. Even later hoor je dat er twee synthesizerlagen hier overheen worden gelegd, met weer enige xylofoonklanken. Het is de terugkerende drone die het nummer afsluit.

Pardon weet met zijn landsgenoot Peder Mannerfelt op hun Roll The Dice project elektronica en klassieke structuren te verbinden. Voor zijn eigen solowerk componeert hij meer richting modernere muziek, waarbij het zijn pianospel is dat dicteert. Het levert, mede dankzij additionele productie en mix van Pär Grindvik (hier als Aasthma gecrediteerd), een prachtig verzameling van composities op die je keer op keer weten te raken.
Recensent:Hendrik Goos Artiest:Malcolm Pardon Label:Leaf Label
Cover Molchat Doma - Belaya Polosa

Molchat Doma - Belaya PolosaBen je boven een bepaalde leeftijd? Dan is de kans groot dat je nog nooit van...

Cover Laurence Pike - The Undreamt Of Centre

Laurence Pike - The Undreamt Of Centre De Australische muzikant/componist/producer Laurence Pike gelooft al enige...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT