Amsterdam Dance Event 2025

Amsterdam Dance Event 2025 - dag 3

Spongebob die naar 'Caramelldansen' luistert en face first op de vloer ligt terwijl zijn hele huis trilt en discolampen door de ramen flikkeren. Dat is een beetje de situatieschets rond de Spritz Bar aan het Leidseplein. De ticketshop en bar verandert tijdens Amsterdam Dance Event elke middag in een minizaal waaruit bekende nummers, pompende beats en felle lichten naar buiten rollen. Verderop is een pop-uppodium geïnstalleerd en vanuit de Heineken Hoek klinkt al de hele week luide muziek door de muren heen. Het is deze vrijdag ook duidelijk een stuk drukker op straat dan eerder tijdens ADE.

En binnen ook, merken we in Paradiso. Het lukt nog net een plekje bij Takuya Nakamura te bemachtigen. De Japanse dj is eigenlijk een geschoolde jazzmuzikant die uitblinkt op toetsen en een aardige noot trompet speelt. In de bovenzaal van Paradiso staat hij achter de knoppen. Met old school jungle als basis verkent hij meerdere genres. Na een rustig begin met jazzy ambient gaat het gas er langzaam op. De hoogtepunten zijn zonder twijfel de momenten waarop hij dromerige trompetklanken over de breakbeats smeert. Liquid funk of gewoon drum-‘n-bass, we laten de termen maar voor wat ze zijn. Dit is gewoon een lekker begin van de avond.

In de grote zaal staat technogrootheid Jeff Mills met een van zijn vele projecten. Eerder dit jaar zagen we hem al met Blue Potential in het Concertgebouw, waar hij zijn klassiekers met ondersteuning van een klassiek orkest speelde. Vanavond staat hij op herhaling in ons land met een andere voorstelling: Tomorrow Comes The Harvest. Ooit opgericht met Fela Kuti-drummer Tony Allen, maar sinds zijn overlijden is de samenstelling van het project iets gewijzigd. Vanavond wordt The Wizard geflankeerd door toetsenist Jean Phi Gray, bassist Kat en fluitiste Rasheeda Ali. Zelf heeft hij naast zijn draaitafel een kleine druminstallatie en er ligt een tamboerijn binnen handbereik.

“I know we played here last year with this show, but each one is different from the one before,” legt Mills uit tijdens zijn enige korte praatje. Hij vertelt dat het bij deze voorstelling draait om spontane ingevingen, die alleen mogelijk zijn als alle muzikanten de gave hebben om goed te communiceren. En dat beheersen de vier als geen ander, zo blijkt. De set bestaat uit improvisatiesessies met een trage opbouw, vaak eindigend in pulserende techno. De fluitsolo’s van Ali werken hypnotiserend en regelmatig ligt de vergelijking met St. Germain op de loer. Er wordt gedanst, meegeklapt en tijdens elke climax klinkt wel ergens een juichkreet.

Die klinken massaal als er nog een toegift van bijna een kwartier volgt. Het tempo gaat iets omhoog, om zo de weg te plaveien voor de nachtploeg die langzaam binnendruppelt en de weg naar boven vindt. Het past eigenlijk niet, maar we persen ons nog even naar binnen bij 4am Kru. De twee Britten hebben Engeland al veroverd met hun energieke jungle livesets en nu is het tijd om overzees eenzelfde effect na te jagen. Harde drums, dikke bassen en bezwete gezichten vormen het decor in een zaal die bijna uit zijn voegen barst. Oudere junglists staan schouder aan schouder te dansen en wobblen met de nieuwe generatie. Jungle is nog lang niet dood en begraven, integendeel.