Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Woensdag

Eurosonic Noorderslag (ESNS) 2026 - Woensdag

Eurosonic Noorderslag beleeft dit jaar zijn 40ste jubileum, en net als het voorgaande jaar vindt de aftrap plaats in De Oosterpoort op de woensdag. Het is dringen geblazen tussen alle hoge piefen uit de muziekindustrie, die de veelbelovende artiesten van Europese bodem komen bekijken. Het showcase festival biedt een caleidoscoop aan genres aan, en het is moeilijk kiezen in de volle blokken.

Bij Mortòri betreden we als het ware de onderwereld door in de kelder af te dalen. Zanger/producer Aris Bassetti staat samen met een dame in skeletkostuum op de stage. Ze is de onbezongen heldin van het optreden, danst rond en bedient trom en Mellotron. Bassetti daarentegen zingt nogal lijzig en zijn zelfspot grenst aan zenuwachtig. Hij grapt dat het maar goed is dat niemand zijn uitstervende Zwitser-Italiaanse dialect verstaat, omdat hij niet zo goed is in teksten schrijven. Jammer, want met wat meer focus en overtuigingskracht kan dit heel speelse indie electronica zijn.

Nejc Pipp & Co. klinkt qua stem als een Sloveense Jamie Cullum, en de saxofonist uit zijn gezelschap doet denken aan Bart Wirtz. De hele band zet de Marathonzaal in de stemming van een rokerig tentje, en dompelt de luisteraars onder in een diepzee van jazzy R&B. De zanger geeft de rest van de formatie ruim de tijd voor instrumentale overgangen, en we zien menig festivalganger om ons heen dromerig meeknikken. Het knappe stemwerk van Necj gaat van mompelend naar rillend naar croonend. Zou zeker niet misstaan op North Sea Jazz.

O’o is een exotisch Frans tweetal met een zangeres die klinkt als een Disney prinses. De gitarist/toetsenist overstemt haar soms wat, maar als het synchroon loopt is het subliem. Hun combinatie van electropop en chanson is afwisselend in het Frans en het Engels, en het publiek reageert beter op wat ze kunnen verstaan. De eerste helft van de set is meer een demo van wat de dame allemaal kan met haar stem, en daarna zet de act in op dansbaar. Hoe dans je als een octopus met een gebroken hart? Heerlijk absurd, en sommige toeschouwers wagen een dappere poging.

Lézard is een pareltje van onze zuiderburen, Belgische disco punk die barst van de neurotische energie. Elk nummer heeft wel een frase die mee valt te scanderen, en meer kan je ook niet doen in de dichtgepakte Marathonzaal. De band levert vast mooie beelden, te zien aan het woud aan camera’s op stokken die het uitzicht wegnemen. Lézard is niet bang voor rafelrandjes, met hoekerige dansbewegingen en passages met bewust blikkerig geluid. Men wacht met smart op het debuutalbum van deze tegendraadse strijders, dat in februari dropt. Daarna zullen hun tunes die van Talking Heads-achtige kwaliteit zijn ongetwijfeld menig festival 'heet' maken.

Jazzbois is een Hongaars trio dat weinig lult en veel poetst. Het trio gaat met gesloten ogen helemaal op in hun eigen jazz hiphop fusion (die het accent meer legt op de jazz). Het groove-gestuurde geluid gaat er in als zoete koek, maar de schitterende solo’s zijn wat schaars. Een daverende drumsolo kan rekenen op gefluit en gejoel, maar dat soort momenten zijn er iets te weinig. We verlaten de zaal met het gevoel dat de band op veilig speelt.

DUG heeft met hun Ierse charme en banjo-gitaar-viool combo eigenlijk het publiek al voor zich gewonnen. De frontman neemt de tijd voor amusante anekdotes tussendoor. Het echte vlees van het optreden zit hem echter in de vrolijk kluchtige folkliedjes. Naast de gemeenplaatsen van het genre neemt DUG ook in één nummer parasitaire promotors op de hak. Geen van de toeschouwers lijkt een schuldig geweten te hebben, en ze doen mee met de aansluitende spontane hoedown. De folkformatie is zowaar in staat een danscirkel in de krappe zaal te creeëren.

Man/Woman/Chainsaw was eerder al te zien op Left of the Dial, Vicefest en London Calling, en ook nu zit de kleine zaal goed vol. De band brengt een eigenzinnige mix van postpunk met veel vioolpartijen. De basis bestaat uit strakke, dwingende ritmes, maar daaroverheen gaan de muzikanten regelmatig flink uit de bocht met felle uithalen en geschreeuw. Het ene moment klinkt het breekbaar, het volgende moment slaat het om in totale chaos. Hoewel het zeker geen makkelijke muziek is, weet het zestal de aandacht van het publiek goed vast te houden. Zeker een act met potentie!

We zien aan de kledij en het decor al meteen dat Tolstoys een psychedelica band is. De leden van het Berlijnse collectief komen uit alle windstreken, maar zijn één knus geheel. Ze doen een groepsknuffel voor ze van start gaan, en dan volgen de hitsige ritmes. Een aantal bandleden hebben belletjes en andere frutsels aan hun outfits, waardoor elk dansbeweging tegelijk ook muziek maakt. De gitariste flirt met de bassist, en we worden zelf verleidt tot vingersnippen en wolvengehuil. De zwoele zang van frontvrouwe Ela Tolstova blijft de leidraad, hoeveel incidentele bongo’s, schelphoorns en mondharmonica’s men ook tevoorschijn tovert. Saillant detail: ze stonden in 2018 ook op ESNS, maar toen nog met een dreampop geluid.

GANS vliegt er vanaf de eerste minuut met een gestrekt been in. Het duo, bestaande uit slechts bas en drums, brengt rauwe postpunk die doet denken aan een elementaire versie van Death From Above 1979. De vergelijking met Sleaford Mods ligt ook voor de hand door de felle, directe presentatie en de nuchtere teksten. Met de vuisten in de lucht krijgt de band het publiek moeiteloos mee in hun energie. Dit is een act die in een setting als de Vera waarschijnlijk legendarisch zou zijn, maar ook hier in de Marathonzaal heeft het duo flink impact.

Sunnan weet het concept van een fluitconcert een positieve draai te geven met hun cineastische Western sound, met prachtige harmonieus gefluit van meerdere melodieën tegelijk. Met een stevige gitaarbodem valt de soul oorsprong er bijna niet meer in terug te horen. Waarom de frontman zijn stemgeluid slacht door door een megafoon te zingen blijft een raadsel. Een lounge nummer gaat ook iets te lang door. Details daar gelaten weet de band effectief droomlandschappen op te roepen voor we zelf naar dromenland vertrekken.

Als we de balans opmaken, dan moeten sommige starters iets meer vertrouwen in hun eigen visie hebben. Andere acts die hun sporen al verdiend hebben, mogen zichzelf wat meer uitdagen. Op de donderdag zijn de optredens verspreid over de verschillende venues die Groningen rijk is.