Als je fan bent van The Kills of The White Stripes, dan hoef je niet meer verder te lezen. Beter is het op je fiets te stappen en bij je lokale platenboer deze cd of lp blind aan te schaffen. Het Engelse powertrio Band of Skulls heeft namelijk dezelfde voorliefde voor gruizige blues en simpele rockanthems. Light Of The Morning en Death By Daimonds And Pearls, de twee eerste nummers van Baby Darling Doll Face Honey, lijken zelfs zo van een The White Stripes album afgelopen.

Niet slecht dus, maar ook zeker niet origineel. En ook niet zo overdonderend. Weliswaar stampen de eerste nummers erin, met goed gefabriceerde houdt-het-lekker-simpel rock. Maar als het trio de gevoelige noot gaat spelen in het middenstuk van de plaat, bijvoorbeeld in Fires – waar Jack White een onderonsje heeft met Kings Of Leon – zakt de plaat toch een beetje in. Band Of Skulls richt zich op niet al te moeilijke nummers om zo een groot en breed publiek te bereiken, maar tonen daarbij te weinig eigen gezicht. Goede productie, ronkende rock nummers en een dood saaie ballad (Honest) of een negentiger jaren rockertje in een jasje van Spinnerette (Patterns) is nu niet iets om stijl van achterover te slaan.

Grootste manco voor Baby Darling Doll Face Honey is dat de bluesrockers teveel kanten van zichzelf willen laten zien. De plaat is geen geheel, zwalkt een beetje tussen verschillende geluiden. Toch zeker een zeer aardig debuut, waar een belofte voor de toekomst in schuilt, maar in de toekomst zelf niet door velen meer zal worden genoemd. Daarvoor blijft deze wel doordachte plaat toch iets te weinig voor hangen. Want om te blijven hangen moet je iets meer hebben dan de juiste akkoorden in de juiste schemas. En iets minder klinken als al bestaande bands.

23/02/2010 - Tjeerd van Erve