RECENSIE: Half Waif - Mythopoetics

Half Waif
2021-11-20 In de aanloop naar haar vijfde album heeft Nandi Rose alias Half Waif zo te horen de nodige liefdesperikelen te verstouwen gehad. Op Mythopoetics vormen de verwijdering tussen twee geliefden, een onvermijdelijke relatiebreuk en de bijbehorende eenzaamheid de hoofdthema’s. In de openingsregel ”Have I forgotten how to be alone? I blame you” zet ze meteen de toon - en veel vrolijker wordt het daarna niet. Gelukkig weet de Amerikaanse singer-songwriter haar leed wel weer in fraaie muziek te vertalen en zet ze zo de stijgende lijn van voorgangers Lavender (2018) en The Caretaker voort.

Zoals veel vrouwelijke singer-songwriters wordt Half Waif meer dan eens vergeleken met Kate Bush. In haar geval is dat niet eens zo misplaatst. De stem lijkt wel (al haalt Rose nimmer toonhoogten die slechts voor honden te horen zijn) en qua composities doet ze het eveneens iets anders dan de rest. In de kern schrijft ze vrij toegankelijke, elektronisch getoonzette nummers. Vooral dankzij balsturige ritmes klinken ze alleen ietwat ontregeld. Daarbij weet Rose haar liedjes soms een ongrijpbare sfeer te geven, ook al een talent dat ze deelt met Kate Bush. Dit zorgt ervoor dat je als luisteraar constant bij de les blijft en ook op dit album weer een aantal fraaie parels ontdekt.

‘Swimmer’ is zo’n nummer waarbij je eerst door wat weerbarstige beats moet worstelen voordat de oester zich opent. Dat gebeurt in de brug ”I wanted to sing for you / so I’m gonna sing for you / I hope you’re listening to me wherever you are”, daarna barst de schelp in het refrein helemaal los. Ook liedjes als ‘Take Away The Ache’ en ‘The Apartment’ geven flink tegengas voordat ze zich in je armen laten sluiten; het zal ongetwijfeld met de liefdesfrustraties van de artiest te maken hebben. Toch volgt, na het even droevige als ontroerende ‘Sourdough’, een subtiele omslag naar muziek die een tikje lichter in het gehoor ligt. De sterke nummers ‘Horse Racing’ en Orange Blossoms’ lenen zich dan ook uitstekend voor een singlerelease (al moet dat in het eerste geval nog gebeuren).

Een allemansvriend zal Half Waif nooit worden en voor de jaarlijstjes is haar muziek net niet sterk en onderscheidend genoeg, maar voor de liefhebbers van eigenzinnige artiesten heeft ze genoeg moois in petto. Dat bewijst ze ook weer op het uitstekende Mythopoetics.
Recensent:Ronnie Weessies Artiest:Half Waif Label:Anti
Cover Sonny Vincent - Snake Pit Therapy

Sonny Vincent - Snake Pit Therapy Sonny Vincent is zo onderdehand the last man standing van de eerste...

Cover Tesseract - PORTALS

Tesseract - PORTALS In de progressieve metalwereld is TesseracT geen onbekende speler. Op hun...

ZOEKEN IN CD-RECENSIES

 

OF SELECTEER OP GENRE, ARTIEST, LABEL, RECENSENT