Cohen is afkomstig uit Los Angeles en die vibe is vanaf het openingsnummer ‘Damage’ goed te horen. Het is een soort lome damp die als lijm fungeert voor het samenhouden van muziek die qua stijl en instrumentatie behoorlijk varieert. Er lijkt inspiratie te zijn gehaald uit de muziek van Nick Drake, maar dat is vooral qua stem, want de arrangementen voelen vaak een stuk levendiger en zeker meer upbeat dan die van de singer-songwriter uit de jaren zestig.
Paint A Room laveert tussen vrolijk en melancholisch en er wordt veelvuldig met verschillende ritmes gespeeld. Dat dit tegenwoordig nog gebeurt is een goed teken. Hierdoor is het geheel minder voorspelbaar en houdt het beter de aandacht vast. Er zijn zelfs momenten die tegen fusion aanschurken, zonder uit de bocht te vliegen.
Op ‘Dog’s Face’ is een piano met flanger te horen, waardoor het klinkt alsof de piano een beetje wegwaait tijdens het spelen. Een beproefd concept uit de jaren zestig, dat erg goed werkt in dit nummer. Zo zijn er nog wel meer dingen die een beetje als vreemde eend in de bijt voelen, zoals blazers en dwarsfluiten, maar die toch goed kloppen in het geheel.
De plaat ademt een sfeer van rust en bezinning. Geen haast, geen gejaagdheid, maar juist ruimte om te luisteren, of om de plaat als prettige achtergrond op te zetten.
Paint A Room klinkt bij vlagen alsof het in een garage is opgenomen. Dat is duidelijk niet het geval, maar de suggestie werkt inspirerend voor muzikanten die denken dat een album voor hen buiten bereik ligt.
Hoewel er niet echt uitschieters zijn, is het een fraai geheel. Het feit dat Paint A Room slechts negenentwintig minuten duurt, nodigt absoluut uit om hem na afloop opnieuw te beluisteren en je mee te laten voeren.
Pawel Szamburski - Długo, Długo Nic, A Potem Wszystko Długo, długo nic, a potem wszystko is een samenwerking tussen de Poolse...
Bananagun - Why Is The Colour Of The Sky? Bananagun is een band uit Melbourne, bestaande uit Nick van Bakel (zang,...