London Calling #2 2010

London Calling #2 - 3

Dag 2

Dag 2 is op papier interessanter dan de eerste dag. Met name artiesten als Tame Impala, Warpaint en Wavves, die achter elkaar op het hoofdpodium staan, zijn publiekstrekkers. Na een aantal oninteressante bands speelt Summer Camp in de kleine zaal. Zij kwamen eerder met een aantal aardige singles, zoals ‘Round The Moon’ en ‘Ghost Train’. Live valt het duo echter vies tegen. De beats uit de drumcomputer zijn alles behalve indrukwekkend en de vocals van zanger Jeremy Warmsley zijn ook niet je dat. De band doet wel zijn best: Warmsley vertelt hoe hij backstage leerde hoe hij “nice to meet you” moest zeggen. Maar dit is hij vergeten. Tja. Voor de vierde band van de avond is dit optreden gewoon te saai. De opwarmertjes zijn nou wel geweest en Summer Camp sust de bovenzaal in slaap: het geluid komt niet boven de 96dB uit. Misschien was dit beter geweest als opener.

Over het algemeen staan op het hoofdpodium bands die op eigen kracht minstens de kleine zaal vol zouden kunnen krijgen. Wat dat betreft lijkt het programmeren van Yuck op het hoofdpodium ambitieus. Maar de band blijkt tijdens de eerste nummers een geweldig vol Sonic Youth / My Bloody Valentine geluid te hebben en is goed genoeg voor de grote zaal. De podiumpresentatie houdt echter (nog) niet over: het blijft bij wat hoi en hallo tussen de nummers door. Op een festival als dit, voor een lang niet volle grote zaal, mag je best wat meer je best doen om het publiek voor je te winnen. Verder krijgt Yuck een ruime voldoende.

Yuck was ook meteen de laatste Britse band op het hoofdpodium van London Calling. Opwindende muziek komt de laatste tijd gewoon iets vaker ergens anders vandaan. Men neme Warpaint: vier dames uit LA die psychedelische indie spelen waar je u tegen zegt. Het kwartet bracht onlangs The Fool uit, dat vermoedelijk in veel jaarlijstjes terug zal keren. De band start meteen sterk met ‘Bees’. Vanaf het eerste moment blinkt drumster Stella Mozgawa uit: wat een geweldenaar. Aan het begin van het optreden staat de zang van zangeres/gitariste Theresa Wayman wat zacht, maar dit wordt later rechtgetrokken. Sowieso groeit Warpaint naarmate het optreden vordert. De eerste clubshow moet nog geboekt worden (eerder deden ze wel het Walk The Line festival in Den Haag aan), maar het lijkt er nu al op dat dat niet in de kleine zaal gaat passen.

Iets eerder weg voor Beach Fossils, die in de kleine zaal spelen. Als het over het genre Amerikaanse lo-fi garage pop gaat komen in dat rijtje steevast Wavves en Beach Fossils voor. Die tweede band speelt vanavond echter behoorlijk clean. Het optreden is lekker losjes, nonchalant, maar ze hebben wel liedjes. Toch verwacht je voor een band die regelmatig in één adem met Wavves genoemd wordt iets meer. Misschien komt het mede door het cleane geluid, maar het is allemaal af en toe wel een beetje braafjes. Iets vuiger zou deze band live opwindender zijn.