Regina Spektor’s laatste twee albums, Soviet Kitsch (2004) en Begin To Hope (2006), behoren wat ondergetekende betreft tot de betere ‘meisje met piano’-albums van de afgelopen vijf jaar. Een loepzuivere hattrick zit er met de release van haar inmiddels al weer vijfde album echter niet in.

Niet dat Far een slecht album is, Integendeel. overall luistert de plaat namelijk prima weg. Met name de opgewekte opener ‘The Calculation’ en het eveneens vrolijke ‘Folding Chair’, de fraaie piano ballades ‘Laughing With’ en ‘Genius Next Door’ en het zeer aangenaam afsluitende duo ‘One More Time With Feeling’ en ‘Man Of A Thousand Faces’ maken deze schijf beslist de moeite waard.

Voor de ingewijde luisteraar is het echter wel grotendeels een herhaling van eerdere motiefjes waar Spektor hier mee aan komt zetten. Dat en het gegeven dat er, mede dankzij de vier heren producenten die hun diensten verleenden, sprake is van een nogal gladgestreken geheel staat de spanning toch wel een beetje in de weg. Natuurlijk, op Begin To Hope werd de koers richting de mainstream ook al volop ingezet, maar daar was alles meer in balans met Spektor’s eigenzinnigheid en leverde dat grotendeels uitdagende composities op. Nu goochelt Spektor wederom met haar vocalen en is de muzikale subversiviteit ook nog wel aanwezig, maar het komt eenvoudigweg niet altijd even lekker uit de verf en doet hier en daar zelfs eerder geforceerd dan oprecht en spontaan aan.

Ondanks al deze kritische kanttekeningen is er, zoals reeds gezegd, van een enorme sof toch geen sprake. Zo overheersend zijn de niet echt op het scherpst van de snede opererende songs ‘Wallet’, ‘Two Birds’ en ‘Blue Lips’ en de prachtig beginnende ballade ‘Human Of The Year’ die halverwege vakkundig de nek om wordt gedraaid met een best wel fout ‘Hallelujah’-uitstapje nu ook weer niet.

20/07/2009 - Cyrille Bloemers